RSS Feed

Μανιφεστο (Μερος 1ο)

Posted on

Στο τελος της προηγουμενης χρονιας στεκομουν σ’ ενα απο τα πιο γνωστα «σημεια συναντησης» της πολης. Ειχα κανονισει μ’ ενα φιλο μου να βγουμε εκεινο το βραδυ και ειχα ερθει στο σημειο συναντησης αρκετα νωριτερα απο την ωρα του ραντεβου. Αγορασα ενα πακετο τσιγαρα και καθισα στο υπερυψωμενο τσιμεντο παρατηρωντας τον κοσμο που περνουσε, οταν ξαφνικα συνειδητοποιησα πως εκτος απο κουφιοκεφαλους supporters των mainstream trends, τοσο καιρο περνουν μπροστα απο τα ματια μου δεκαδες εφηβοι με μαυρα παντελονια και λαμπερη ζωνη. Φορουν ζακετες (οι περισσοτερες ειναι ριγε) με κουκουλα. Τα μαλλια τους ειναι χτενισμενα με περιεργο τροπο. Μεσα απο τις ζακετες κρυβονται λευκα και μαυρα T-shirts που εχουν στο στηθος διαφορα ονοματα και σηματα συγκροτηματων, ενω αλλα εχουν τυπωμενα διαφορα αστεια. Ενα T-shirt εδειχνε τον Φροϊντ σε ροζ και πανω δεξια ξεχωριζαν οι λεξεις Pink Freud γραμμενες με τη γραμματοσειρα του The Wall. Ενα αλλο T-shirt εδειχνε τον Keith Richards κι εγραφε Keith For President. Ενα αλλο ειχε μια μαϊμου που εκλεινε τ’ αυτια της. Καποια αλλα T-shirts ειχαν μια θεματολογια αποκλειστικα προσηλωμενη στην τεχνολογια και το internet. Ενα απο τα πιο ευστοχα εγραφε «Intel Inside, Idiot Outside» (φωτό), ενω ενα αλλο σημειωνε «I Love You Virus!». Καποιο αλλο ειχε σε μορφη cartoon εναν φυλακισμενο μεσα σ’ ενα στενο κελι, καθισμενο απεναντι απο τον Η/Υ να παταει επιμονα το ESC και να φωναζει «Escape, Escape, Escape…».
Οι συζητησεις που κανουν εμπεριεχουν νεες λεξεις που προκυπτουν απο εναν αυθορμητο αναγραμματισμο. Ειμαστε σε μια νεα εποχη. Οι λεξεις εχουν υποστει μια αφορητη συντμηση. Σχεδον ολοι αυτοι οι εφηβοι, που δεν θα σκεφτονταν να φορεσουν τιποτα περα απο τ’ αγαπημενα τους All Stars (ειδικα) το Σαββατοβραδο, ειναι σιγουρα δηλωμενοι στο MySpace ή το Facebook ή το Twitter. Οι περισσοτερο ψαγμενοι απ’ αυτους εχουν το δικο τους Blog που ανανεωνουν καθε οκταωρο, ενω, τωρα που περνουν μπροστα μου, ανεμελοι και δακτυλοδεικτουμενοι, ξεχωριζοντας μεσα σε μια θαλασσα ανθρωπινης ανοησιας, εχουν ηδη δωσει εντολη στον Η/Υ του εφηβικου δωματιου τους να κατεβαζει μουσικα κομματια απο το Internet. Αληθεια, ποσο μεγαλυτερο θα μπορουσε να ειναι το πληγμα που υπεστη η Μουσικη Βιομηχανια για τα εγκληματα που διαπραττει εδω κι ογδοντα ολοκληρα χρονια?
Οχι, οι νεοι στην εποχη μας δεν κατεβαζουν albums, απλα κατεβαζουν διασπαρτα κομματια. Πριν μισο αιωνα, οι – τοτε – νεοι δεν αγοραζαν δισκους, αγοραζαν singles. Πριν πενηντα χρονια, ενα single και μια εμφανιση στην τηλεοραση, θα μπορουσε να αλλαξει ριζικα το μουσικο τοπιο. Τη δεκαετια του 1960 εμφανιστηκαν πολλες περιπτωσεις. Η κυριοτερη απ’ αυτες ηταν η κυκλοφορια του «I Want To Hold Your Hand» των Beatles και η εμφανιση τους στο Ed Sulivan Show το Φλεβαρη του 1964. Κατι αντιστοιχο συνεβη το 1991 με το «Smells Like Teen Spirit» των Nirvana και η προβολη τους στο MTV.
Υπαρχουν πολλα κοινα σημεια στις δυο περιπτωσεις. Υπαρχει ομως και μια διαφορα. Στην περιπτωση των Beatles, το κοινο που εγινε μαρτυρας της Βρετανικης Εισβολης εσπασε καθε ρεκορ. Υπολογιστηκε οτι η εικονα των τεσσαρων σκαθαριων να ερμηνευουν το «All My Loving», περασε, μεσω του δεκτη της τηλεορασης, σε περιπου εβδομηνταπεντε εκατομμυρια Αμερικανικα σπιτια. Ασυλληπτος αριθμος για τα δεδομενα της εποχης. Εικοσιεπτα χρονια αργοτερα, το MTV προβαλλει το video clip του  «Smells Like Teen Spirit» ασταματητα. Ολη η Αμερικη βλεπει το video clip. Ολοι πλεον αναγνωριζουν το προσωπο του Kurt Cobain. Και δεν ειναι μονο η Αμερικη αλλα και παρα πολλες αλλες χωρες που βομβαρδιζονται απο την χαοτικη εικονα που δημιουργουν οι τρεις Nirvana στο clip. Το MTV προβαλλεται μεσω δορυφορου σε πολλες χωρες του κοσμου.
Αυτοματως, το καταναλωτικο κοινο ειχε αυξηθει και η Μουσικη Βιομηχανια ειχε πετυχει το στοχο της. Δισεκατομμυρια δολαρια μαζευονταν στα σκοτεινα δωματια των εταιριων και των τραπεζων. Μεσα σ’ αυτη τη μεθυστικη μυρωδια του δολαριου, η Βιομηχανια φανηκε απληστη. Κανεις στις ταξεις της δεν αναγνωρισε κανενα λαθος. Κανεις δεν σκεφτηκε που βρισκοταν το κινημα του Grunge και γιατι δεν το ειχαν ανακαλυψει νωριτερα. Η μεγαλη τους απληστια επιταχυνε το τελος του κινηματος. Ο Cobain αυτοκτονησε κι επιμενουμε να λεμε οτι ο Θανατος του ζωνεται απο ενα μυστηριο. Ποιες καταστασεις, ομως, ωθησαν τον Cobain στην αυτοκτονια τις γνωριζουμε ολοι. Επισης ευκολα μπορουμε να υποθεσουμε ποιος κατεστρεψε το Grunge και ποιος κρατα σημερα τα γκρουπ της εποχης, φυλακισμενα, ονομαζοντας τα «μαχιμα».
Και γυρω στα τελη της δεκαετιας του 1990. οταν ολα καπως ηρεμησαν και η Βιομηχανια βρηκε λιγο χρονο να μετρησει επιτελους τα εσοδα που αποκομησε απο την προηγουμενη επεισοδιακη πενταετια, καποιος της σφυριξε οτι «…στο internet κυκλοφορησε κατι καινουργιο που λεγεται Napster». Η ανωριμη αντιδραση της γιγαντιαιας Μουσικης Βιομηχανιας απεναντι στο μικρο και μοναχικο Napster ειναι το μεγαλυτερο γεγονος του αιωνα που περασε.
Ως αλλος βιβλικος μαρτυρας, το Napster ή καλυτερα ο αποκεφαλισμος του, οδηγησε στη δημιουργια αμετρητων φανατικων οπαδων του, παγκοσμιως. Ειναι λοιπον το Napster ενας νεος παγκοσμιος λαϊκος ηρωας? Συντελει η διηγηση των κατορθωματων του στη δημιουργια μιας νεας «Θρησκειας»? Μαλλον ναι. Γι’ αυτο τοσοι εφηβοι (και οχι μονο) σ’ ολοκληρο τον κοσμο μιλουν για ανταλλαγη μουσικων αρχειων. Γι’ αυτο μιλουν για μουσικα κομματια κι οχι albums, γι’ αυτο το σκηνικο εχει αλλαξει και η αλλοτε ατρωτη Μουσικη Βιομηχανια τρεχει πανικοβλητη να σωσει ο,τι μπορει. Ματαια ομως. Στην εποχη μας τα παντα ειναι πιο ευκολα και κανεις δε χρειαζεται πια να παρακαλεσει τη Βιομηχανια για να αναδειχθει.
Ας φανταστουμε μια μπαντα που θελει να ηχογραφησει τη μουσικη της. Για να γινει η δουλεια φτανει ενα μονο μικροφωνο και η ηχογραφηση γινεται με την Beatle-ικη μεθοδο των στοιβαδων. Οταν τα μουσικα δεδομενα περνουν στο σκληρο δισκο του υπολογιστη, τα μελη της μπαντας θα τα επεξεργαστουν και μπορουν να τα κολλησουν περιφημα και το αποτελεσμα μαλλον θα ακουστει τελειο, αλλα δεν θα ειναι παρα μια Lo-Fi ηχογραφηση. Η μπαντα αυτη υιοθετει την DIY αισθητικη. Για να ειπωθει η απολυτη αληθεια, η μπαντα μας, παντα ασπαζοταν την DIY αισθητικη, εστω κι αν ηταν fans των Radiohead.
Τωρα τα κομματια ειναι ετοιμα και τα ανεβαζουν στο internet οπου χιλιαδες επισκεπτες καθημερινα τ’ ακουν και τα αξιολογουν. Η «μπογια» του LP εχει ξεπεραστει. Ολοκληρος ο κοσμος φτιαχνει μουσικη. Απο τις μουσικες αιθουσες των περασμενων αιωνων, η μουσικη, μεσα απο το singles, τα LPs, τα EPs, τα CDs, τα ραδιοφωνα, τις τηλεορασεις, εφτασε να διανεμεται δωρεαν σε καθε σπιτι. Επισης, εκει που καποτε ηταν το Ed Sulivan Show, τη θεση του πηρε το MTV. Στην πραγματικοτητα ομως, το MTV αργησε ή απλα βολευτηκε. Απο τις αρχες της δεκαετιας του 1980 οπου υπαρχει, αδιαφορησε και δεν εξεπεμψε ποτε σ’ ολοκληρο τον κοσμο. Ας παραμερησει λοιπον, ετσι ανυμπορο και καταβεβλημενο που ειναι και ας δωσει τη θεση του στο YouTube και σε καθε αλλο μελλοντικο YouTube.
Να λοιπον που η εικονα θα υπαρχει παντα και θα βοηθα στο promotion. Το 1964 την εμφανιση των Beatles ειδαν μονο Αμερικανοι. Το 1991, το video clip του «Smells Like Teen Spirit» ειδαν και πολλες χωρες ακομη, περαν της Αμερικης. Το 2001 το YouTube αναμενει το νεο αστερι που θα λαμψει για να το προβαλει πλεον σ’ ολοκληρο τον κοσμο. Ποιο θα ειναι αυτο το αστερι ομως?

P.S. Σε Λιγο καιρο θα ακολουθησει το 2ο μερος του κειμενου. Μεχρι τοτε, οσα ειπαμε, περασμενα ξεχασμενα. Στην τελικη, παλι φιλοι ειμαστε…

Advertisements

One response »

  1. SkinLikeSand

    Bασικά, την καλησπέρα μου! :)Οι λέξεις-κλειδιά για τα αίτια του προβλήματος: προσωπολατρεία (ή μπαντολατρεία) και έλλειψη μουσικής παιδείας. Με τον όρο "μουσική παιδεία", δεν εννοώ μόνο τις γνώσεις πάνω στη μουσική, αλλά και την ανεκτικότητα σε νέα ακούσματα.Ξέρω πολύ κόσμο που έχει κολλήσει στους Pink Floyd (αντικειμενικά, αυθεντικοί, πρωτοπόροι και με απίστευτες συνθέσεις), απορρίπτοντας το οτιδήποτε έχει κυκλοφορήσει σε κλασσικό ροκ, εναλλακτικό ροκ, ψυχεδελικό ροκ, post-rock κλπ, από το 1990 και μετά, δε γίνεται να μην του αρέσει κανένα από τα σύγχρονα groups, απλώς αρνείται να ακούσει κάτι το νέο… Επίσης, ξέρω πολύ κόσμο που έχει σχεδόν ταυτίσει το ψυχεδελικό ροκ με τους Pink Floyd, για να αναφερθώ και στην μπαντολατρεία που έγραψα παραπάνω. Οι συγκεκριμένοι, δε έχει τύχει να ακούσουν ποτέ Colour Haze (σαν παράδειγμα άλλης ψυχεδελικής ροκ μπάντας). Εννοείται ότι θα "λατρέψει" κανείς ένα μεμονωμένο group που τα κομμάτια του τον συγκίνησαν, όμως η πραγματική αγάπη θα πρέπει να απευθύνεται προς τη μουσική. Για μένα, τουλάχιστον…Θέλω, λοιπόν, να καταλήξω στο ότι ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης για την όποια παρακμή, βρίσκεται και στην αντιμετώπιση πολλών προς τη μουσική, γενικότερα.Τώρα, ο τρόπος δράσης της μουσικής βιομηχανίας, όπως και της κάθε βιομηχανίας, είναι η παρακολούθηση των τάσεων της αγοράς, η προώθηση αυτών των τάσεων και, από εκεί και πέρα, η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη κλοπή. Είμαι σίγουρος πως υπάρχουν πολλοί μέσα σε αυτή τη βιομηχανία που δεν αγαπούν τη μουσική. Δε ζημιώνονται όμως, τόσο, αυτοί από το downloading ή την στροφή των μουσικών προτιμήσεων του κόσμου, όσο οι καλλιτέχνες. Οι οποίοι, ίσως να ζουν για να δημιουργούν τη μουσική που τους αρέσει. Άλλο πρόβλημα: σταριλίκια! Ακόμα και το video clip, στις αρχές του, ήταν μια οπτική μορφή τέχνης, που συνόδευε τον ήχο. Τώρα, καλλιτέχνες (και, κυρίως, "προικισμένες" καλλιτέχνιδες) στηρίζουν τις καριέρες τους αποκλειστικά στα videoclip, με χορό και τρίψιμο. Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό, όμως όταν οι συγκεκριμένοι/ες καλλιτέχνες/ίδες στηρίζονται στο video clip, αυτόματα το τραγούδι έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Την μουσική βιομηχανία δεν την χαλάει καθόλου αυτό, αφού το καλό clip, απ' όπου κι αν προβληθεί, είναι ικανό να κάνει τον κόσμο να ψωνίσει. Όπως πολύ σωστά ανέφερες, η εικόνα θα υπάρχει πάντα και θα βοηθά, θα παίρνει πάνω της πολλές φορές, το promotion!Και φυσικά, αυτή η κατάσταση δεν περιορίζεται μόνο στη mainstream σκηνή. Στις περισσότερο underground σκηνές, ένα καλό clip (άσχετα με το ότι θα το δουν λιγότεροι) καλύπτει τις, πολύ συχνά, πρόχειρες παραγωγές.Για το άλλο, μεγάλο θέμα (downloading), απλώς θα γράψω πως από τις 15 νέες κυκλοφορίες καλλιτεχνών/μπαντών που μου αρέσουν, επειδή δεν έχω τα φράγκα και για τις 15, τις κατεβάζω στο pc μου, τις ακούω και τις 7 που μου αρέσαν περισσότερο, πηγαίνω και τις αγοράζω! Σαφώς και δεν είμαι κατά του downloading, ούτε και κατά τις προώθησης συγκεκριμένων κομματιών (αν και αυτό βοηθά περισσότερο την μπαντολατρεία που έγραψα παραπάνω).Απολαυστικό το κείμενο κατά τ' άλλα. Καλό απόγευμα! 🙂

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: