RSS Feed

Mark Monitor – Jon Lorimer : Μια Βραδινη Μουσικη Συζητηση

Posted on

Αυτη ειναι μια συζητηση μεταξυ του Mark Monitor και του Jon Lorimer. Να σημειωθει πως οι Monitor και Lorimer ειναι δυο φανταστικοι ηρωες που απο δω και μπρος θα κανουν την εμφανιση τους αρκετα συχνα στο Mephistonetea Blog. Ας υποθεσουμε λοιπον, πως ο Lorimer ειναι ενας 20χρονος μουσικοκριτικος στα πρωτα βηματα της πορειας του, σε αντιθεση με τον εμπειρο 45χρονο Monitor. Βρισκονται και οι δυο στο σπιτι του τελευταιου.

«Σε απογοητευσε ποτε η αγαπημενη σου μουσικη?», ρωτησε ο Jon Lorimer τον Mark Monitor.
«Η μουσικη, Lorimer, δεν με απογοητευσε ποτε. Με απογοητευσαν οι οπαδοι της».
«Θες να μου το εξηγησεις?».
«Μου αρεσει αυτη η συζητηση. Ας την κανουμε λοιπον. Οταν καποιος σε ρωτησει τι μουσικη ακους, τι θα απαντησεις?»
«Κυριως Rock ‘n’ Roll», απαντησε ο ανυποψιαστος Lorimer.
«Σου εχει τυχει ποτε ο συνομιλητης σου να ακουει διαφορετικη μουσικη?»
«Ασφαλως»
«Οταν του ειπες οτι ακους κυριως Rock ‘n’ Roll πως ηταν η φατσα του?»
«Ξυνισμενη»
«Τι μουσικη ακουγε εκεινος?»
«Καποια House και Progressive House απ’ οτι καταλαβα»
«Θεωρεις αυτη τη μουσικη ανωτερη απο το Rock ‘n’ Roll?».
«Οχι, δεν τη θεωρω»
«Ουτε κι εγω», συμφωνησε ο Monitor με τον νεαρο «αλλα οι οπαδοι του Rock ‘n’ Roll μειωθηκαν δραματικα σε σχεση με τις προηγουμενες δεκαετιες. Πως εξηγειται αυτο?».
«Υπαρχουν περισσοτερα μουσικα ειδη, πλεον»
«Συμφωνω, Lorimer, και για σενα υπηρχαν, αλλα δεν διαλεξες κατι αλλο. Ειμαι σιγουρος πως η επιλογη σου εγινε συνειδητα. Εγινε επειδη το Rock ‘n’ Roll σε συνεπηρε. Καποιοι αλλοι ομως το επελεξαν για να μην ανηκουν απλα στη μαζα»
«Σιγουρα», συμφωνησε ο Lorimer. «Παλιοτερα, οι 6 στους 10 ακουγαν Rock ‘n’ Roll. Τωρα οι 2 στους 10 ακουν και ο ενας απο τους δυο ειναι διαβρωμενος»
«Λαθος, Lorimer. Απο τους 6 στους 10, τουλαχιστον οι 3 ηταν διαβρωμενοι»
«Αποκλειεται», κουνησε το κεφαλι ειρωνικα ο Lorimer, «γιατι το υποστηριζεις αυτο?»
«Ξεχνας κατι βασικο, Lorimer»
«Ποιο πραγμα?»
«Την κουλτουρα και το στυλ που φερει καποιο μουσικο ειδος. Μπορει να μην σου κανει το συγκεκριμενο ειδος της μουσικης, σου κανει ομως η κουλτουρα του. Αναποφευκτα, θα επωμιστεις και το βαρος της μουσικης. Επομενως δεν ακους τη μουσικη για τη μουσικη, αλλα για την κουλτουρα της. Και αν κατι στραβωσει σε αυτο το σημειο θα την απορριψεις και θα στρεψεις το βλεμμα σου σε αλλο ειδος μουσικης, ψαχνοντας εκεινα τα στοιχεια στην κουλτουρα της που θα σε γεμιζουν. Και αυτο γινοταν παντα.»
Ο Lorimer ανακαθισε και σιωπησε για λιγο. «Εχεις επιχειρηματα που δυσκολευομαι να αντικρουσω αυτη τη στιγμη. Θα ηθελα να το συζητησουμε αυτο το θεμα διεξοδικα καποια αλλη στιγμη. Πες μου ομως, σε ποια σημεια σε εχει απογοητευσει η μουσικη που ακους?»
«Επαναλαμβανω πως η μουσικη δεν με απογοητευσε ποτε. Με απογοητευσαν οι οπαδοι της. Εκεινοι που ακομη και σε μεγαλη ηλικια δεν προχωρησαν παραπερα τη σκεψη τους και οταν ακουν το riff της ηλεκτρικης κιθαρας, τιναζονται στο ταβανι οπως τα σχολιαροπαιδα. Με απογοητευσαν εκεινοι που με τους τροπους τους απωθουν οποιονδηποτε θελει να ακουσει τη μουσικη τους – λες και η μουσικη αυτη γεννηθηκε αποκλειστικα γι’ αυτους. Αυτοι ειναι που βαζουν απαγορευτικα στους υπολοιπους. Ειναι αυτοι που περιθωριοποιουνται καπηλευομενοι μια μουσικη που δεν ανηκει μονο σε κεινους αλλα σε καθε νεο ανθρωπο που νιωθει ελευθερος ή αποζητα να νιωσει ελευθερος. Αυτοι ειναι που λενε ‘ειμαστε λιγοι και καλοι’, μη γνωριζοντας ποσο ανοητοι ειναι με τις πραξεις τους. Λυπαμαι για κεινους. Μα περισσοτερο λυπαμαι τον ιστορικο του μελλοντος που αν και γνωριζοντας τη μεγαλη αληθεια, θα αναγκαστει να γραψει αλλα πραγματα.»
«Για τη μουσικη? Για το Rock ‘n’ Roll, τη Soul, τη Funk, τη Jazz και τα αλλα ειδη, δε λυπασαι καθολου?»
«Δεν θα μπορουσα να λυπηθω ουτε στο ελαχιστο. Οποιος ψαχνει, βρισκει. Αλλα ας μη μεινουμε περισσοτερο σ’αυτο το θεμα. Ας προχωρησουμε παρακατω»

«Βαζεις ταμπελες στη μουσικη? Πολλοι ειναι εναντιον της ταμπελας. Ισχυριζονται πως η μουσικη ειναι μουσικη»
«Αληθεια?», εκανε ο Monitor με ειρωνικη διαθεση. «Ε, ναι λοιπον. Η μουσικη ειναι μουσικη και η ταμπελα ομως ειναι ταμπελα. Πως να μην κατηγοριοποιησεις ενα ειδος που δεν σου αρεσει, Lorimer? Αν δεν βαλεις ταμπελα πως θα το αποφυγεις? Κι επισης, αν δε βαλεις ταμπελα πως θα μου δωσεις μια ιδεα για το τι μουσικη παιζουν οι Hawkwind?»
«Σου αρεσουν οι Hawkwind?», ανοιξε τα ματια ο Lorimer.
«Τους λατρευω», απαντησε ο Monitor. «Μην ξεχνας οτι στηριξαν την καριερα τους στην εξαιρετικη μουσικη τους κατα πρωτο λογο και κατα δευτερο στη space κουλτουρα. Στους στιχους τους μιλουσαν για το διαστημα, η μουσικη τους ηταν διαστρικη και ακομη περισσοτερο, τα εξωφυλλα των δισκων τους φωναζαν ‘Εϊ φιλε, αν με αγορασεις θα ακουσεις Space Rock’. Θα ηθελα επισης να σημειωσω οτι αυτοι που λενε σημερα ‘εγω δεν βαζω ταμπελες στη μουσικη’, αυτοι ειναι που χωρις να τους ρωτησεις τι μουσικη ακουν, το καταλαβαινεις απο το παρουσιαστικο τους. Μονοι τους τοποθετουν ταμπελες, οχι μονο στη μουσικη, αλλα και στο στυλ τους. Για να τελειωνουμε λοιπον. Η μουσικη ειναι μουσικη. Δεν θα μπορουσε να ειναι κατι αλλο. Οι ταμπελες μπαινουν για να μπορουμε να συνεννοουμαστε και αυτο προωθει ακομη και η ιδια η μουσικη βιομηχανια για λογους εμπορικους, οπως και τα ιδια τα groups»
«Συμφωνεις πως η απολυτη εξουσια στη μουσικη σημερα, ειναι η μουσικη βιομηχανια?»
«Ασφαλως. Η Μουσικη Βιομηχανια κανει ο,τι θελησει ανα πασα στιγμη. Εκεινη κατευθυνει το μουσικο ρευμα. Εκεινη προσδιδει οντοτητα στις – δηθεν – μουσικες επαναστασεις. Εκεινη ειναι που κατευθυνει απολυτα τη μαζα χρησιμοποιωντας και τα αλλα μεσα, οπως το ραδιοφωνο, τον κινηματογραφο, τα εντυπα και την τηλεοραση. Ευτυχως που αυτη την εποχη πουλανε αλλα ειδη περισσοτερο απο το Rock ‘n’ Roll και οι μουσικοι μπορουν να πειραματιστουν λιγο παραπανω, αλλιως, θα ειχε καταστραφει το ειδος».
«Καταλαβα», ξεφυσηξε ανακουφισμενος ο Lorimer. «Επισης, θα ηθελα τη γνωμη σου για το Hip Hop και το House»
«Εντελως διαφορετικα ειδη. Το Hip Hop ειναι η – ας το πουμε – εξελιξη της μαυρης μουσικης και θελω να δω μεχρι που θα φτασει. Με ενοχλει βεβαια να βλεπω τους Stars του Hip Hop να κυκλοφορουν με λιμουζινες και να φανταζομαι τον Muddy Waters να ψαρευει για να ζησει. Θα περιμενω ομως να δω την εξελιξη αυτου του ειδους»
«Οσον αφορα το House?», υπενθυμισε ο Lorimer.
«Α, ναι. Βεβαιως ειναι μια μουσικη με το ιδιο μοτιβο, μονοχνωτο και κουραστικο. Πανω απ’ ολα ειναι μια μουσικη που σου δινει την ψυχρη βιομηχανικη αισθηση»
«Συμφωνω απολυτως. Καπως ετσι ειναι και η κοινωνια σημερα»
«Συγχαρητηρια Lorimer. Να γιατι δεν πρεπει να υποτιμας οποιοδηποτε ειδος της μουσικης. Η μουσικη αυτη ειναι ο καθρεφτης της βιομηχανικης κοινωνιας. Εμεις οι φιλοι του Rock ‘n’ Roll το εχουμε ξανακουσει αυτο απο τις γερμανικες μπαντες του Kraut Rock κυριως. Και για να μην παρεξηγηθω, η ομοιοτητα του Kraut Rock με τη House υπαρχει μονο στην αισθηση του ψυχρου και πουθενα, μα πουθενα αλλου»
«Ευτυχως λοιπον. Αλλα τι παραπανω μπορει να μας δωσει? Καποιοι λενε πως το Rock ‘n’ Roll εχει πεθανει», ρωτησε προβληματισμενος ο Lorimer.
«Βεβαιως. Καπου μεταξυ του 1969 με 1973»
«Δεν πιστευω οτι λες κατι τετοιο. Το Rock ‘n’ Roll δεν πεθαινει ποτε!», θυμωσε ο νεαρος.
«Συμφωνω. Το Rock ‘n’ Roll δεν πεθαινει ποτε!», εκανε ο Monitor με στομφο.
«Μα τι λες! Τωρα τα αλλαζεις», φωναξε ο νεαρος που αρχισε να αλλαζει χρωματα. Σηκωθηκε και αρχισε να κανει βολτες στο καθιστικο. Κοντοσταθηκε μπροστα απο τη δισκοθηκη για μια στιγμη. Γυρισε προς το μερος του Monitor και τον κοιταξε δειχνωντας τα ραφια.
«Οχι. Ακου τι εχω να σου πω» προλαβε ο Monitor,»Εννοειται πως το Rock ‘n’ Roll δεν πεθαινει ποτε οπως και καθε μουσικη που συνεχιζει να παιζεται, να παραγει δισκους, να φτιαχνει Stars και να αλλαζει συνειδησεις. Ακομα κι εμεις αυτη τη στιγμη μπορουμε να βρουμε αλλα δυο ατομα, να φορμαρουμε μια μπαντα και να παραγουμε καποιο Rock ‘n’ Roll κομματι ή δισκο. Το θεμα ομως ειναι πως ολα τα παρακλαδια του Rock ‘n’ Roll εχουν παιχθει μεχρι το 1973. Δεν εχω κατι καινουριο στα χερια μου»
«Το Gothic εμφανιστηκε αργοτερα»
«Σιγουρα. Ηταν μια μορφη του Alternetive Rock. Το στοιχειο του μακαβριου ομως ειναι εμφανες ακομη και στο ‘Johnny Remember Me’ του John Leyton, μολις το 1961».
«Εισαι σιγουρος ομως πως δεν θα βγει κατι καινουριο?», εκανε απογοητευμενος ο μικρος.
«Μα, παντα βγαινει κατι καινουριο. Τι να κανω ομως εγω αν ειναι Electro με Rock στοιχεια? Αυτο προτιμα η Μουσικη Βιομηχανια αυτη την εποχη. Αλλα θυμησου πως τα ανεξαρτητα labels ειναι ο αιμοδοτης. Θα μπορουσαμε να πουμε πως ειναι νεκρο το Rock ‘n’ Roll και καθε τοσο η ιδια η Μουσικη Βιομηχανια, του αλλαζει σαβαννο»
«Αυτο φανερωνει πως ειναι Ιερο», σηκωσε το βλεμμα ο Lorimer.
«Επισης», συμπληρωσε ο Monitor, «μας δινει την ελπιδα οτι μπορει να αναστηθει. Θελω να ακουσω καποιο καινουριο παρακλαδι του Rock ‘n’ Roll, με καταλαβαινεις? Κατι νεο. Μη μου πεις για τη σκηνη του Seattle. Ηταν ενα ειδος punk με καποια αλλα στοιχεια. Ολα αυτα θα τα ξαναδουμε στο μελλον. Για να δεχτω οτι αναστηθηκε το Rock ‘n’ Roll θελω να ακουσω ενα παρακλαδι εντελως ριζοσπαστικο οπως ηταν το Psychedelic Rock που δεν ειχε καμια σχεση με το Beat και το παραδοσιακο Rock ‘n’ Roll. Θελω ομως να σου επαναλαβω πως οσο νεες μπαντες φορμαρονται, το Rock ‘n’ Roll ζει»
«Φαντασου να ζεις πισω στο 1968 και..»
«..Και να εχεις βαρεθει το Psychedelic Rock», διεκοψε ο Monitor. «Το 1969 εχεις στα χερια σου ενα νεο ειδος: το Progressive Rock. Χωρια που απο πολυ νωριτερα εχουμε το Hard και το Heavy Rock, επισης και τα πρωτα ψηγματα του Space Rock. Για να μην μπουμε στη διαδικασια να αναλυσουμε τους Velvet Underground στη Νεα Υορκη ή τους MC5, τους Stooges και τους Rationals στο Detroit – Εδρα της Motown»
Ο Lorimer σηκωθηκε απο τη θεση του.
«Οι τοιχοι ειναι γεματοι με βινυλια σ’ αυτο το σπιτι», παρατηρησε.
«Δεν εχω προβλημα με τα CDs», ειπε ο Monitor. «Απλα, πρωτα ψαχνω το βινυλιο»
«Φαινεται», παρατηρησε ο Lorimer. «Εχεις ελαχιστα CDs»
«Δεν παιζει ρολο πια», απαντησε ο Monitor αδιαφορα. «Μεχρι να γινεις 30 χρονων Lorimer, η φορμα του CD θα εχει ξεπεραστει. Κερδιζουμε χωρο στο σπιτι και δημιουργουμε αταξια στις μουσικες μας γνωσεις. ‘Τωρα πια κερδιζετε χαμενο χωρο’ μας ειπαν. Ειλικρινα, δεν ξερω κανενα μουσικοφιλο που θεωρουσε αυτο τον χωρο, ‘χαμενο’. Και κανεις ποτε δεν παραπονεθηκε»

Λιγο αργοτερα, ο Lorimer αποχαιρετησε τον Monitor δινοντας ραντεβου για ενα απο τα επομενα βραδια, να επαναλαβουν τη συζητηση. Ο Mark Monitor, διαλεξε απο την τεραστια δισκοθηκη του ενα δισκο του Charles Mingus. Ο δισκος ειχε τον τιτλο «Mingus Ah Um». Χαμηλωσε τα φωτα και καθισε στον καναπε. Αναψε την τηλεοραση που μετεδιδε τις βραδινες Ειδησεις και αρχισε να παρατηρει το εξωφυλλο, οταν παρατηρησε πως παιζεται ενα μικρο θεμα για τη μετατροπη του δισκου βινυλιου σε αρχειο mp3. Ακουγονται οι φρασεις «συναισθηματικη αξια», «εξοικονομιση χωρου», «το εχω μαζι μου στο δρομο» και ο ρεπορτερ εξηγει: «τοποθετουμε τη βελονα στο δισκο βινυλιου. Αυτοματα ξεκιναει να γυριζει και ακουγεται η μουσικη απο τα ηχεια μας. Ειναι ενας παλιος τροπος να ακουει κανεις τη μουσικη της αρεσκειας του».
Ο Monitor γελασε δυνατα, σχεδον υστερικα… και υστερα αρχισε να σιγοκλαιει.

Advertisements

One response »

  1. SkinLikeSand

    Είτε μας αρέσει ένα μουσικό είδος, είτε όχι, συμβάλλει κι αυτό με τον τρόπο του στη μουσική.Επίσης:" Αν δεν βαλεις ταμπελα πως θα το αποφυγεις? Κι επισης, αν δε βαλεις ταμπελα πως θα μου δωσεις μια ιδεα για το τι μουσικη παιζουν οι Hawkwind?" "Χρησιμοποιώ πολύ συχνά τις ταμπέλες, γι' αυτό που γράφεις στην δεύτερη πρόταση. Έχουν και τη χρησιμότητά τους, αν μη τι άλλο.(Δική μου σκέψη:) Τώρα, αν κάποιος απορρίψει ένα ολόκληρο άκουσμα, απλά και μόνο λόγω της ταμπέλας που κουβαλά… … Ανοίγεις πολλά θέματα στο κείμενο, αλλά δεν έχω χρόνο να τα σχολιάσω γμτ…

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: