RSS Feed

«Daddy, Take The Banana!» – Η Πρωιμη Εποχη Των Faust

Posted on

Το ντεμπουτο επωνυμο album των Faust, γνωστο και ως "Clear"

Απο εκεινες τις μπαντες που καθορισαν τη μουσικη σκηνη της Δυτικης Γερμανιας απο το 1968 εως το 1976 και υποχρεωσαν τους μουσικοκριτικους να μην τους αγνοησουν (αντιθετως, να βαφτισουν αυτο το μουσικο ιδιωμα «Krautrock»), καποιες ηταν αρκετα πειραματικες. Μπορει κανεις να παρατηρησει την περιπτωση των Can, των Cluster, των Neu!, των Amon Duul και των Faust. Εκεινοι που ωθησαν τον πειραματισμο και την Avant Garde στα ακρα ηταν οι δυο τελευταιοι. Ομως, υστερα απο ενα προχειρο ξεκαθαρισμα, ευκολα συνειδητοποιει κανει πως οι Faust υπηρξαν το πλεον πειραματικο Γερμανικο γκρουπ στη δεκαετη ιστορια του Krautrock.


Υπαρχει ενα σημειο στο πρωτο album των Faust που ομοιο του δε συναντουμε πουθενα στη Rock δισκογραφια ή το συναντουμε σχεδον παντου. Ο λογος, για τα τελευταια τρια λεπτα του Meadow Meal, που εν μεσω ενος εφε καταιγιδας, ενα εκκλησιαστικο οργανο εγκαθιστα την απολυτη λυτρωση.
Ενα μεγαλο μυστηριο ξερει να κρυβεται περιτεχνα πισω απο τους Faust κι εχει να κανει με την ιδρυση τους, τα live τους, τη δισκογραφια και τις ανεκδοτες ηχογραφησεις τους, ακομη και την πρωτη διαλυση τους. Ενα μυστηριο που παραπεμπει στις τελευταιες λεξεις που ακουγονται στο τελος του πρωτου ομωνυμου album τους: «Nobody knows if it really happened…» Και οντως, οταν ακουσει κανεις με χρονολογικη σειρα τους δισκους του γκρουπ μεχρι την πρωτη διαλυση τους, αυτη η μυστικιστικη αποψη ευκολα γιγαντωνεται και μετουσιωνεται σε φιλοσοφικη αληθεια.
Οταν ο Uwe Nettelbeck, συλλαμβανει την ιδεα να οργανωσει κατι πειραματικο, κατι που να απεχει απο τη μουσικη της Βρετανιας και των Η.Π.Α., εστησε ενα studio και διαλεξε εξι μουσικους. Το πρωτο album των Faust κυκλοφορησε στα τελη του 1971 και εστω κι αν εφερε το ονομα του γκρουπ, εγινε γνωστο και ως «Clear«. Ο λογος ηταν μαλλον προφανης. Το εξωφυλλο ηταν η ακτινογραφια μιας γροθιας, διαφανο και «καθαρο», οπως και το βινυλιο στο εσωτερικο. Δηλωση με νοημα απο το γκρουπ που δεν ενδιαφεροταν για φωτογραφιες που απεικονιζαν ειτε τα ιδια τα μελη ή καποιο αδιαφορο τοπιο και καρφι δεν τους καιγοταν για εργα τεχνης προσαρμοσμενα στις διαστασεις του εξωφυλλου. Το εργο τεχνης βρισκοταν χαραγμενο στα αυλακια του διαφανους βινυλιου και προκαλουσε το κοινο να το ανακαλυψει.
Ομως, περα απο την ακτινογραφια του εξωφυλλου, το album αυτοπαρουσιαζεται σαν μια παρεμβαση στα ερτζιανα. Πως αλλιως θα μπορουσε να χαρακτηριστει ενας δισκος που ξεκινα και τελειωνει με ηχους που ακουγονται σαν μια προσπαθεια ευρεσης ραδιοφωνικων συχνοτητων;

Εκει, ακριβως μεσα απο ψυχρα ηλεκτρονικα παρασιτα, ακουγονται παραμορφωμενες μουσικες φρασεις απο τα «I Can’t Get No Satisfaction» και «All You Need Is Love«. Και αυτη ειναι η στιγμη που επιλεγουν οι Faust για να συστηθουν στο κοινο.
Και αυτοσυστηνονται ως μια ξεκουρδιστη marching band παρεμβαλοντας αναστροφες ταινιες; Ή μηπως ως φρικαρισμενοι σατιροι, που εν μεσω πανηγυρικων Zapp-ικων εμβατηριων, συνοδευομενα με κιθαριστικα fuzz, στοχευουν να εκτοξευσουν τον ανυποψιαστο ακροατη σ’ ενα cosmic trip? Αυτα τα ερωτηματα συνθετουν το παζλ του σχεδον δεκαλεπτου «Why Don’t You Eat Carrots?«.

Το οκταλεπτο Meadow Meal, ξεκινα με εναν καταιγισμο κρουστων και ειναι νωπη ακομη η cosmic αισθητικη του προκατοχου του. Οταν ομως αποτομα διακοπτεται, αναδυεται ενας μελωδικος λυρισμος που κι αυτος δινει τη θεση του σ’ ενα up-tempo freak jam που χανεται στις σταγονες της βροχης. Κι εδω ειναι η μεγαλη στιγμη του δισκου, οπου οι συγχορδιες ενος εκκλησιαστικου οργανου δημιουργουν την αισθηση της μακαριοτητας. Αληθεια, ποσοι καλλιτεχνες δανειστηκαν το συγκεκριμενο σημειο και το προσαρμοσαν στη μουσικη τους;
Η δευτερη πλευρα του δισκου καταλαμβανεται ολοκληρη απο το 17λεπτο Miss Fortune, ενα φρενηρες Αcid-Rock Jam που οταν σταματησει, τα drones δινουν και παιρνουν, εμφανιζονται και χανονται εν μεσω πιανιστικων σκαριφηματων. Το πνευμα του θειου Frank ειναι και παλι εδω – εξ ου και το υφος της παρωδιας στα φωνητικα. Αλλα ειναι μαγικο οταν παιρνει την τελικη μορφη του και πομπωδες και τοσο ομορφα μαστορεμενο, μεχρι που ξεχνας πως υπαρχει και γινεσαι ενα μ’ αυτο. Σ’ εκεινο το σημειο ξεκιναει η παρωδια γι’ αλλη μια φορα και ο δισκος ολοκληρωνεται με τα λυρικα αρπισματα του Meadow Meal και μια ιστορια που αδυνατεις να αγνοησεις, γιατι καθε λεξη της περνα απο διαφορετικο ηχειο στο στερεοφωνικο σου και φλεγεσαι απο την αγωνια για να την προλαβεις.

Λιγοι ηταν οι Γερμανοι που καταλαβαν…

John Peel

Ενας Αγγλος DJ ενιωσε την προκληση που αναδυνε το εξωφυλλο και χωρις δευτερη σκεψη αρπαξε το βινυλιο. Ο John Peel, δε σταματησε να παιζει το δισκο στην εκπομπη Top Gear στο Radio 1 του BBC, μεχρι οι Βρετανοι να τον αγορασουν και να μεινουν εμβροντητοι μπροστα στον προοδευτικο πειραματισμο.
Να και κατι θετικο λοιπον που ωθησε τους Faust να ξαναμπουν στο studio (οχι οτι δεν θα ξαναμπαιναν, δηλαδη) και να συνεχισουν το βαρυσημαντο εργο τους. Η επομενη δουλεια ονομαστηκε «Faust So Far» και κυκλοφορησε αυτη τη φορα πρωτα στη Βρετανια και σε ολομαυρο εξωφυλλο. Μα, σα να φαινεται πως το γκρουπ οριοθετει καπως τον πειραματισμο του, πραγμα που ουδολως κακο ειναι βεβαια, αντιθετως, γινεται αντιληπτο πως εχουν ενα σαφη προσανατολισμο για το που θελουν τελικα να φτασουν τη μουσικη τους.
Και ξεκινουν με το μετρονομικο «It’s A Rainy Day, Sunshine Girl«, τυφλα να εχουν οι Love στην εισαγωγη τους στη

Faust So Far

διασκευη του «My Little Red Book«. Και ειναι τοσο απλο στην εκτελεση του που οταν το σαξοφωνο παιζει εναν ευχαριστο σκοπο στο κλεισιμο, σκεφτεσαι πως τιποτα κακο δε θα συμβει σ’ αυτο το δισκο, τιποτα δυσοιωνο δε θα φανει στον οριζοντα μεχρι το τελος. Και οι κλασικιζουζες μελωδιες του «On The Way To Abamae» θεμελιωνουν για τα καλα πλεον τη μελωδικοτητα στους δισκους των Faust. Τοτε, ηχει το αερινο «No Harm» και ειναι τοσο ομορφο που το ακους με μια δοση νοσταλγιας, ενω ειναι σιγουρο πως τα μελη του γκρουπ γελουν και φωναζουν: «Εδω ειμαστε!».

Και οντως, ειναι εδω τελικα. Και το αερινο «No Harm» ξεσπα σ’ ενα ατελειωτο Freak Jam και οι Faust ουρλιαζουν προστυχα: «Daddy, Take The Banana, Tomorrow Is Sunday«, ξανα και ξανα. Δεν μπορω να εξηγησω το γεγονος και ομολογω πως η «τρελλα» του γκρουπ ειναι συναρπαστικη, σε σημειο που σε ωθει να το φωναξεις κι εσυ ή να ευχεσαι να το εχουν πει περισσοτερες φορες πριν κλεισει η πρωτη πλευρα του δισκου.
Στη δευτερη πλευρα υπαρχει το «So Far» και η πρωτη σκεψη ειναι αν εχει ξαναπαιχτει αυτου του ειδους η μουσικη. Το «So Far» ειναι ενα τυπικο δειγμα Kraut Rock με cosmic ηχους στο Background. Η διαφορα ομως, ειναι πως διαθετει μια Soul αισθητικη που δυσκολα συνανταται στη Γερμανικη Rock δισκογραφια. Και ειναι τοσο καλα δεμενο με το επομενο, το «Mamie is Blue«, που απειλει να σε κατασπαραξει, πετσοκοβοντας σε με τα βιομηχανικα του δοντια. Στο «I’ ve Got My Car And My TV«, το γκρουπ επιχειρει μια Free-Jazz-Pop προσεγγιση και περνα στα κατι-σαν-κομματια «Picnic On A Frozen River» και «Me Lack Space …» για να ολοκληρωσει το δισκο με το «…In The Spirit«, ενα αργο Dixieland.

Ο δισκος ειναι εκπληκτικος. Και πουλησε περισσοτερο απο τον προηγουμενο, ιδιαιτερα στη Βρετανια, κατι που εκανε τη νεοσυστατη Virgin Records να τους προσεξει.

Υ.Γ. Οι Faust συνεχισαν να μεγαλουργουν! Θεωρω ομως πως δε χρειαζεται να αναφερθει κατι αλλο στο παρον αρθρο περα απο το οτι το γκρουπ αποτελεσε μια απο τις κυριοτερες επιρροες για πολλες απο τις μουσικες σκηνες που ακολουθησαν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: