RSS Feed

Η «Ασελγεια» των Silberbart Ή Οταν Τσιγκλαω Το Rock

Posted on

Οι Silberbart, ειναι απο εκεινα τα γκρουπ που πιστευεις πως ολα ειναι σωστα, αλλα κατι τρεχει με την ιδια την μπαντα. Μερικες φορες σου δινουν την εντυπωση πως δε θελουν να παιξουν μουσικη και την ιδια στιγμη αναιρεις την αποψη σου, γιατι ειναι προφανες πως παιζουν σαν να μην υπαρχει αυριο γι’ αυτους.
Ο Hajo Teschner ειναι στην κιθαρα και τα φωνητικα, ο Werner Klug στο μπασο και ο Peter Behrens στα τυμπανα. Ο μοναδικος τους δισκος, εχει τον τιτλο 4 Times Sound Razing, κυκλοφορησε το 1971, περιεχει τεσσερα κομματια (δυο σε καθε πλευρα) και… φρικαρει!

Ο Μοναδικός Δίσκος Των Silberbart

Ακουγοντας το δισκο, το πρωτο πραγμα που συνειδητοποιει κανεις, ειναι πως και οι τρεις του γκρουπ, ειναι ικανοτατοι μουσικοι. Το δευτερο πραγμα ειναι πως η παρανοια των συνθεσεων, φανερωνει την εκκεντρικοτητα τους σαν χαρακτηρες. Το τριτο συμπερασμα ειναι πως το, εκ γενετης σαματατζιδικο Rock ‘N’ Roll, μπηκε σε μπελαδες.
Οι Silberbart ειναι λατρεις του Heavy και Ψυχεδελικου Rock και αυτο παιζουν αλλωστε. Στηριζονται σε, απολυτα, Rock φορμες. Μερικες φορες παιζουν μουσικη με το γραμμα του (ατυπου) νομου, αλλες φορες αγγιζουν τα ορια, τις περισσοτερες φορες τα ξεπερνουν, ενιοτε σταματουν και στοχαζονται ή ασελγουν και ο ακροατης παρακολουθει αποσβολωμενος ενα δισκο που δε σεβεται τιποτα και κανεναν.
Το Chub Chub Cherry, το εναρκτηριο κομματι του δισκου, είναι και το μικροτερο σε διαρκεια (μολις 4 λεπτα και 26 δευτερολεπτα). Ειναι η στιγμη που ακουμε την «αλητικη» φωνη του Hajo Teschner, που εχει βαλθει να γρονθοκοπησει οποιον βρεθει μπροστα του. Το κομματι στηριζεται σε ενα συνηθισμενο κιθαριστικο riff, αλλα η μεγαλη στιγμη ειναι οταν ο Teschner βομβαρδιζει με τα κρυσταλλινα, οργασμικα κιθαριστικα solos του.
Αν καποιος δεν εχει καταλαβει με ποιους εχει να κανει, αυτο θα ξεκαθαρισει στο 16λεπτο Brain Brain, που ξεκινα υπεροχα, απαλα και γλυκα, με τη φαλσετο φωνη του Teschner να αιωρειται πανω απο το ευθραυστο τοπιο που δημιουργει η κιθαρα. Εχουν περασει 2 λεπτα και 57 δευτερολεπτα απο την αρχη του κομματιου και νιωθεις ηδη μεθυσμενος. Εχεις στα χερια σου ενα Γερμανικο δειγμα ψυχεδελειας. Πως γινεται ομως, δυο μολις δευτερολεπτα αργοτερα, να νομιζεις πως ηρθε το τελος του κοσμου; Πολυ απλα, οι Silberbart, σκεφτηκαν να κανουν το κομματι περισσοτερο ενδιαφερον, βαζοντας στα θεμελια του μια ηλεκτρικη βομβα και ανατιναζοντας το με τροπο αγενη και βιαιο.
Τιποτα τωρα δε θυμιζει την προηγουμενη ευδαιμονια, παρα, σπινταριστα σολο χτυπουν τα εσωτερικα τοιχωματα του κρανιου σου. Και να που η avant garde κανει την εμφανιση της και μεσα απο αυτοσχεδιασμους, αναδυεται η ξεχασμενη αρχικη, γλυκια μελωδια. Τωρα εισαι προετοιμασμενος για παν ενδεχομενο. Πιστευεις πως γνωριζεις τους Silberbart απο την καλη και την αναποδη. Εισαι σιγουρος πως θα εκραγουν ξανα, οπως πριν απο λιγα λεπτα. Και οντως, εκρυγνηνται, αλλα με διαφορετικο τροπο. Υπαρχει ενα κακο μηνυμα σ’ αυτο που δημιουργουν τωρα. Τα toms χτυπουν με μετρονομικο τροπο και η κιθαρα δημιουργει ενα βομβο. Εκει, μεσα σ’ αυτο το ζωφερο θορυβο, ολοκληρωνεται η πρωτη πλευρα του 4 Times Sound Razing, που, λογω του απροβλεπτου χαρακτηρα των μουσικων, το υπολοιπο του, προμηνυεται συναρπαστικο.
Η δευτερη πλευρα ανοιγει με το God και μ’ ενα φυσιολογικο κιθαριστικο riff που επαναλαμβανεται αναμεσα στους στιχους. Καπου, σ’ εκεινο το σημειο, πιανουν το ακαμπτο αρχικο riff του War Pigs, για να ξεσπασει ενα ανυπερβλητο solo του Teschner. Το κομματι, επειτα, επιστρεφει στην αρχικη του μορφη, για να φρικαρει λιγο αργοτερα μια και καλη. Ολα δειχνουν να ολοκληρωνονται. Ομως, τιποτα. Μια μυστηριωδης μπασογραμμη αρνειται να εγκαταλειψει. Το κομματι φρικαρει και οδηγειται στο τελος του οπως κανεις δε μπορουσε να φανταστει, μεσα απο ασυναρτητες, τραχιες νοτες.
Το Head Tear Οf Τhe Drunken Sun εχει τον ιδιο ρυθμο με το God. Μονο που, εδω, την παρασταση κλεβει το μπασο και τα ουρλιαχτα του Teschner. Λαμπρα τα solos κιθαρας και μπασου που σταματουν αποτομα για να φτασει το κομματι σε μια freak – out αποδομηση γεματη Hendrix – ικα feedbacks. Μπασο και ντραμς επιστρεφουν στο αρχικο κομματι και η κιθαρα ακολουθει, δινοντας την αισθηση της τελικης παρουσιασης των μελων του γκρουπ και το κομματι ολοκληρωνεται, μαζι και ο δισκος, με την τελευταια στροφη.
Οι Silberbart, στα σιγουρα, λατρευαν τους Blue Cheer και τους Black Sabbath. Ηχογραφησαν το μοναδικο τους δισκο στηριζομενοι πανω σ’ αυτα τα προτυπα, με τη διαφορα οτι προσεθεσαν κατα πολυ περισσοτερο το απροβλεπτο στοιχειο στα κομματια τους και εν κατακλειδι, κατασκευασαν εναν ηχο περισσοτερο ευκαμπτο, ωστε να μπορουν να επιδιδονται ανα πασα στιγμη σε ατελειωτα κιθαριστικα solos. Η Ιστορικοι του Rock ‘N’ Roll, προβληματιστηκαν με την περιπτωση των Silberbart και για να ξεμπερδευουν, τους καταχωρησαν στην τεραστια οικογενεια των παλαβων και ανωριμων γκρουπς, γιατι οπως συνηθως συμβαινει, οποιος διαφερει κι εχει περιορισμενο κοινο, περιθωριοποιειται.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: